Behouden vaart

Als ik in het hospice kom, zie ik hem zitten in de stoel.  Hij oogt frêle. Hoewel het licht bijna uit zijn ogen is, zie ik het vuur nog branden. Pretoogjes! Zijn kinderen hebben gevraagd of ik wil komen om te praten, met hem en met hun, over de op handen zijnde uitvaart.  Zo’n voorgesprek, zeker in een hospice, is altijd weer een bijzonder moment, kwetsbaar, soms confronterend, maar meestal geeft het ook een enorme rust.

Over één ding is meneer zeer stellig. Geen kerk. Geen pastoor. Een verrassende keuze, zeker ook voor zijn kinderen. Meneer is katholiek opgevoed, het geloof heeft altijd een rol gespeeld in het leven van hem en van zijn vrouw, die zo’n negen maanden geleden is overleden. Maar zijn redenen zijn weldoordacht en gemotiveerd. Dan past alleen respect.
Waar dan wel? Dat mogen zijn kinderen bepalen. Meneer was een natuurmens, vaak op het water te vinden met zijn eigen bootje en hij was een trouw vrijwilliger op de scheepswerf. Die scheepswerf…. zou dat geen goed idee zijn?

Zijn kist zoekt hij zelf uit en ook daarover is hij duidelijk. ‘Stevig hout. Ik ben timmerman geweest. Het mag wel een tijdje goed blijven, het hoeft niet direct weg te rotten.’ We lachen samen en zoeken een mooie natuurlijke kist uit. Ongeschaafd populieren met schorsranden en stoere touwen als sluiting.

Enkele weken later is het zover, meneer is rustig ingeslapen in het bijzijn van zijn kinderen.
Op de kaart staat ‘het is goed zo’ en het komt ook goed.

De condoleance mag op de scheepswerf.  Vele lichtjes verlichten het pad naar de Taveerne, het is een sfeervol gezicht. De vrijwilligers helpen waar mogelijk, dat doen vrijwilligers nu eenmaal.

Op de dag van de uitvaart… varen we letterlijk uit. We hebben een fraaie salonboot afgehuurd.
Bij het uitvaren klinkt van CD het lied ‘Neem me mee Kapitein’, gezongen door meneer zelf, als leadzanger van het Shantykoor. Een absoluut kippenvel moment voor de familie en alle genodigden.
We varen eerst langs de scheepswerf, waar de vrijwilligers een erehaag vormen. Dan volgt een kanonschot. Een eresaluut aan meneer. Nog meer kippenvel.

Tijdens de boottocht is er een plechtigheid en halen kinderen,  kleinkinderen en een goede vriend herinneringen op. Daarna eten ze samen, met meneer in hun midden.

Na de boottocht wordt meneer begraven, op het mooie Rooms Katholieke kerkhof naast de parochie. Bij zijn grote liefde. Meneer is vol overtuiging naar het Licht, maar heeft wel zijn eigen koers gevaren. Met zijn hart als kompas. En wij wensen hem een behouden vaart.

2 februari 2022